جمعه سی و یکم فروردین 1386
زندگی,عشق و تقدیر
چقدر عذاب آورست پذیرفتن این واقعیت که هر هنرمندی بالاخره روزی ما را ترک می کند و از آن عذاب آورتر آنست که هنرمند زودتر از آنچه که حتی فکرش را می کنی ما را تنها بگذارد.این کاری بود که کریستف کیشلوفسکی کارگردان بزرگ لهستانی با ما کرد.علاقه ی خاصی به این کارگردان بزرگ و کارهایش دارم.چهره ی مظلوم و دوست داشتنی اش و مصاحبه های پر از سکوت و دلنشینش مرا مجذوبش کرد.چقدر اطرافیان بعد از مرگش از این آرامش او سواستفاده کردند و سعی کردند هنر های او را به خود نسبت دهند.از زبگنف پرایزنر (آهنگ ساز) که معتقد است بخش عظیمی از زیبایی کارهای کیشلوفسکی به او تعلق دار تا پسیه ویچ که گفت:کیشلوفسکی در نوشتن فیلمنامه هایش مشکل داشت و معمولا ایده ی اولیه و بیشتر کار های فیلمنامه را من انجام می دادم.کیشلوفسکی تنها ایده هایی در مورد بعضی از قسمت های فیلم ها می داد. و در نهایت ژولیت بینوش که در مصاحبه هایش می گوید اگر در آبی بازی درخشانی از او دیده می شود همه ناشی از هوش سرشار خودش است و کیشلوفسکی معمولا نمی توانسته به او منظور خود را برساند یا ضعف های بازیش را گوشزد کند....
دیوید
امتیاز دهی وبلاگ به فیلم از ۱۰ نمره : ۸.۸
دیوید : ۱۰ انیس : ۸.۸ سوشیانس : ۸.۵ کلی من: ۷.۹
ادامه مطلب
شنبه بیست و پنجم فروردین 1386
هفتی برای بی نهایت
کمی به عقب برگردیم.روزگاری که سینما از بیان ایدئولوژی به غوطه ور شدن در مسایل اجتماعی تبدیل شد،کم کم مخلوطی از هنر و مستند و گزارش به نام سینما تحویل بیننده ها داده شد.دهه 80 آغاز این جریان بود و در نیمه اول دهه 90 به اوج خود رسید.
هفت SE7EN محصول همین دوران است.در ابتدای فیلم بارها سامرست فریاد می زند که این شهر (نیویورک) در حال انفجار است و من کاری نمی توانم انجام دهم.میلز هم در مقابل قهرمانی است که مانند اسپایدرمن یا به قول خودش سرپیکو، سعی در نجات آن دارد.به همین سادگی ساختار یک مستند خبری پیش روی شماست.حال نوبت هنرنمایی دیوید فینچر DAVID FINCHER است که شما را با اثری به یاد ماندنی در زمینه جرم و اجتماع مواجه کند.
در نگاه اولیه،هفت گناه کبیره و قاتل ایدئولوگ، خط اصلی فیلم نامه است.باید در فضای گناهان،مجازات و آدم های ناظر غوطه ور شویم تا بتوانیم سرعت زیاد فیلم را تحمل کنیم.هفت، فیلم سریعی است.دیوید فینچر از دنیای سرعت پا به سینما گذاشته است.
دنیای پول و زمان!
توضیح می دهم خدمتتان!...
سوشیانس
امتیاز دهی وبلاگ به فیلم از ۱۰ نمره :۷/۷
انیس: ۴/۷ دیوید:۱/۸ کلی من: ۵/۷ سوشیانس :۱/۸
ادامه مطلب
دوشنبه بیستم فروردین 1386
افسون طلایی لارس
رقصنده در تاریکی(Dancer in the Dark)، ستایشی از عشق و معصومیت است، عشقی بی انتها و جاودانی از جنس مادرانه آن. تکمیل کننده سه گانه قلب طلایی فن تری یه ، قلب های طلایی و آدم های پر احساس را نشانه رفته و الحق که به هدف می زند. تیرش چنان بر جان آدمی می نشیند که از اعماق قلبت احساسی بر می خیزد و ناخودآگاه گونه ات را تر می کند.
فیلم ، گذشته از این که از زیر دستان کارگردانی به ظاهر نوگرا بیرون آمده یا عنوان برنده جایزه نخل طلای جشنواره کن در سال 2000 را یدک می کشد، ویژگی مهم دیگری هم دارد.
اغلب فیلم های چند دهه اخیر در یک ژانر خاص نمی گنجند و ترکیبی از چند ژانر به شمار می آیند. اگر قرار باشـــد فضای کلی فیلم را به کمک آوردن اســـم ژانرهــایش اندکی ، فقط اندکی برایتان مشخص کنم؛ می گویم : رقصنده در تاریکی فیلمی است مرکب از ژانرهای درام/موزیکال/تراژدی با رعایت تعداد اندکی از بندهای دگمای فن تری یه.
تیموتی
امتیاز دهی وبلاگ به فیلم از ۱۰ نمره :۷/۸
تیموتی: ۱۰ انیس: ۷۵/۸ کلی من: ۱۰ سوشیانس : ۹/۶ دیوید: ۸
ادامه مطلب
چهارشنبه پانزدهم فروردین 1386
زندگي تراژيك، مرگ فانتزي
طنز سينماي ايتاليا بعد از ظهور نئورئاليست هاي ايتاليا حتي اگر ستودني و تحسين برانگيز نباشد به شدّت قابل تأمّل است و به خصوص ميوهاي در بر داشت به نام روبرتو بنيني كمدين و طنزپرداز مهم دهههاي اخير. او كه دست تحسين قله نورد سينماي ايتاليا فدريكو فليني را بر سر خويش ديد و در منظر او جلوهگري كرد. فليني بزرگ درباره او گفته است:
«در فيلم صداي ماه (1990) پس از آن همه جستجو سرانجام پيرينو را پيدا کردم. خودش، خود خودش را، سبک، بامزه، غرق در رويا، اسرارآميز، رقاص، استاد پانتوميم. آدم را در عين خنده به گريه مي اندازد. جذابيت شخصيت هاي افسانه اي و ابداعات بزرگ ادبي را دارد. هر منظره اي را اعتبار ميبخشد و مي تواند در هريک از آنها باشد، دوست ديوها و شاهزاده ها و قورباغه هاي گوياست. مثل پينوکيوست، مثل جيوانين نترس است. حالا به شما خواهم گفت او کيست: روبرتو بنيني!»
کلی من (نویسنده مهمان)
امتیاز دهی وبلاگ به فیلم از ۱۰ نمره : ۷
کلی من: ۵/۷ دیوید: ۱/۷ انیس: ۴/۶
ادامه مطلب
جمعه دهم فروردین 1386
باز هم جدال انسان و طبیعت
مدّت ها است که انسانِ خسته، از راهکار دادن برای خوش بختی و تئوری نوشتن برای شاد زیستن به تنگ آمده است. نمی داند چرا، امّا خوب می داند که خوش بخت نیست. پای الاغِ باربَر می شکند، نیچه خود را فراموش می کند. و کمر نیچه ایسم نیز با آن شکسته زاده می شود. هدایت و ویرجینیا و جک لندن خود را هلاک می کنند. کامو در سانحه ی رانندگی می میرد. و آنتونیونی زبان به دهان می گیرد. قسمت عمده ی سطح نقّاشی های سهراب سفید ماند. به رنگ خلأ. و شعر های شاعر ناسروده می ماند: که زندگی پوچ نیست/ زندگی شاق است. و میکلانجلو آنتونیونی که با ارائه ی ماجرایی، طعمِ (بی مزّه ی) نارگیلِ (شاید هم خرمای!) طلای کن را می چشد.
راستی، چرا این فیلم - ماجرا- این قدر ساکت بود؟ چرا از موسیقی قابل لمسی خبری نبود؟ اگر هم بود صدای موتور قایق تفریحی و اتومبیل اشرافی و لُکوموتیو همیشه مسافر و بوسه های ریز ریزِ زن ها و مردها بود. ...
انیس
امتیاز دهی وبلاگ به فیلم از ۱۰ نمره : ۷۵/۷
انیس : ۸/۷ دیوید: ۷/۷
ادامه مطلب
جمعه سوم فروردین 1386
زندگی تماما پوچ
زمانی بود که بیش تر روشن فکران اروپا اندیشه های چپی داشتند.نمی دانم نوعی مد بوده یا این که واقعا استدلال های این طیف تا حد زیادی دوست داران هنر را جذب خودش کرد.و این هنر دوستان روشن فکر شدند مخالف شدید هالیوود.هالیوودی که اساسش سرمایه و ثروت بود.اما این هالیوود ثروتمند طرف داران روشن فکر خیلی کمی داشت.این بود که در مقابل سینمای اروپا کم می آورد.سینمای اروپا غنی از فلینی (Fedrico Fellini ) و بونوئل(Luis Bunuel) و چندین کارگردان بزرگ دیگر بود و در مقابلش هالیوود هیچ سینماگر روشنفکری نداشت.
تا این که شخصی با نام وودی آلن (Woody Allen) پیدا شد....
دیوید
امتیاز دهی وبلاگ به فیلم از ۱۰ نمره : ۷/۶
دیوید : ۸/۷ انیس : ۴/۵ سوشیانس : ۹/۶
ادامه مطلب
