نمی دانم ظهور سینما در آغاز قرن بیستم را باید اتفاقی مثبت ارزیابی کرد یا منفی. اما بدون شک زمانه باعث شد که پدران ما سینما را هنری سیاسی – اجتماعی ببینند . که البته میراثشان همچنان باقی است.

آغاز قرن بیستم مصادف بود با پیدایش کمونیسم در شوروی . هنرمندان متعهد مارکسیست بر خود واجب می دانستند که برای خلق بسازند و  فیلم هایشان را تا می توانند سیاسی کنند. که البته از این رهگذر جریان مونتاژ شوروی پیش آمد و نظریاتی که داشتند در زمینه ی تدوین. کمی آنطرف آلمان بود با اوضاع اقتصادی - سیاسی نا به سامان و بهم ریخته. و آینده ای تیره و تار که بدبینی را میان هنرمندان به امری عادی بدل می ساخت. هنرمندان آلمانی هم برای به تصویر کشیدن این دوران از پدرانشان در نقاشی تقلید کردند (شما بخوانید درس گرفتند) و به سبک اکسپرسیونیسم روی آوردند که در میزانسن بروز می یافت.

                                                                                         دیوید

دانلود فیلم ۲۱۲ مگابایت

دیوید کراننبرگ اگر یکی از بهترین کارگردانان زنده ی سینما نباشد بی شک از مشهورترین آن هاست.فیلم های او به علت سبک خاصشان شهره ی عوام و خواص هستند.آخرین ساخته ی این کارگردان وعده های شرقی با وجود تفاوت های که با باقی آثار او دارد اما همچون گذشته مورد توجه بسیاری قرار گرفته است.هرچند با فیلم قبلی او یعنی تاریخچه ی خشونت شباهت هایی دارد.

به طور کلی فیلم های کراننبرگ سه مولفه ی اصلی دارند :

                                                                دیوید

 در قرن بیست و یکم به سر می بریم.دیگر خبری از شاهکار های دهه های 50-70 نیست.نتنها محتوا مثل سابق حرفی برای گفتن ندارد.بلکه فرم هم قابل مقایسه با گذشته نیست.همه جا را فیلم های صرفا تجاری گرفته است.حتی اروپایی ها هم کم پیش می آید که اروپایی بسازند.سعی می کنیم سطع توقع خود را پایین آوریم تا بتوانیم فیلمی برای دیدن داشته باشیم.اما این راه حل نیست.پاک کردن صورت مساله است.در همین بین ناگهان کن لوچ را می بینیم که متعلق به نسل گذشته است و هنوز فیلم می سازد.انگار تیر آخرمان است.اگر باد بر مرغزار می وزد(یکی از آخرین ساخته ها ی این کارگردان)خوب از آب در نیاید باید رویای فیلم خوب دیدن را تا مدتی دیگر فراموش کنیم .با ترس و لرز پایش می نشینیم.از همان صحنه های ابتدایی تمام نگرانی هایمان برطرف می شود.شاهد از معدود فیلم های خوب قرن بیست و یکم هستیم.

                                                                                دیوید

   همیشه در همه ی هنر ها افرادی وجود داشته و دارند که اسمشان از شخصیت و توانایی های هنریشان خیلی بزرگ تر است.علت این اتفاق گاه سوتفاهم است و گاه حمایت های ویژه از سوی دولتمردان.این اتفاق در سینما بیشتر به قوع می پیوندد.زیرا سینما هنری است که چندان و از تمای جنبه ها شناخته نشده اشت.نمی توان به یقین گفت که کارگردانی به قدری در این زمینه توانا شده است که شانس تماشای کار ضعیف دیگری  از او نداریم.

 سال 1984 المان شرقی در دست  کمونیستهاست(شاید شروع فیلم در این سال ما را ناخودآگاه یاد رمان مشهور و دوست داشتنی اورول بیندازد.)سرکوب مخالفان و اندیشمندان,دانشجویان و هنرمندان در اوج خود است.هنوز هنرمندانی هستند که به اصالت کمونیسم اعتقاد دارند اما المان شرقی را دور شده از هدف اولیه اش می دانند.گروهی هم اعتقاد قلبی و ایمانی محکم به حکومت دارند و برای پا بر جا ماندن آن دست به هر کاری می زنند .گرد وایسلر یکی از ماموران اطلاعات جاسوسی المان شرقی از همین گروه است.اما در جریان یکی از جاسوسی هایش متوجه عمق جنایت این حکومت و زیبایی عشق و لطافت هنر می شود...

                                                                                                      دیوید

 کریستف کیشلوفسکی در سری ده تایی ده فرمان بیشتر به موضوعات اجتماعی و زندگی روز مره ی مردم عادی پرداخته است.درست همانظور که ده فرمان حضرت موسی به همین منظور و برای هدایت زندگانی بشر داده شده است.ده فرمانی که اصلیترین فصول زندگی انسان ها را شامل می شود.آیا زندگی اجتماعی با تمام پیچیدگی هایش  در همین ده فرمان اصلی خلاصه می شود؟قاعدتا باید اینگونه باشد.پشت هر فرمان هزاران حرف خوابیده و این فرمان ها سرفصل های مباحث پیچیده و گسترده ایی هستند.کیشلوفسکی هم دقیقا همین کار را کرده و با همین ده سر فصل ده فیلم متفاوت ساخته.در هر فیلم یکی از این فرمان ها را موضوعیت قرار داده و به پیچیدگی های زندگانی آدمی می پردازد

                                                                                      دیوید

   بعد از هر انقلابی جدا از مسائل سیاسی اش جو فرهنگی خاصی به وجود می آید.هرچند قرار نیست این فضای فرهنگی باز دائمی باشد اما برای جوانان ایده آلیستی که پر از شور هستند بسیار لذت بخش و امیدوار کننده است.کافیست که بخاطر بیاورید اوایل انقلاب را یا اگر سنتان مثل من به آن سال ها قد نمی دهد بار ها پای صحبت های پدرهایتان نشسته باشید تا از امید ها و گریز ها و شور هایی که در آن زمان وجود داشته برایتان گفته باشند.نشر بسیاری از کتاب ها و اکران بسیاری از فیلم های ممنوعه از لذت بخش ترین بخش های این فضای فرهنگی بوده.یکی از این فیلم ها Z بود.همیشه پدرم از این فیلم همراه با فیلم حکومت نظامی به عنوان بهترین فیلم هایی که در طول زندگیش دیده یاد می کرد.برای همین خیلی مشتاق بودم که این دو فیلم را حتما ببینم.بار ها از شبکه های مختلف سیما پخش شدند اما هر بار مانعی پیش می آمد تا نگذارد فیلم را ببینم.تا این که چندی قبل بالاخره موفق شدم این دو فیلم محبوب پدرم را گیر بیاورد و ببینم.بعد از دیدنشان علاقه مند شدم تا کارهای دیگر کارگردان این دو فیلم را ببینم.

                                                                                       دیوید

چقدر عذاب آورست پذیرفتن این واقعیت که هر هنرمندی بالاخره روزی ما را ترک می کند و از آن عذاب آورتر آنست که هنرمند زودتر از آنچه که حتی فکرش را می کنی ما را تنها بگذارد.این کاری بود که کریستف کیشلوفسکی کارگردان بزرگ لهستانی با ما کرد.علاقه ی خاصی به این کارگردان بزرگ و کارهایش دارم.چهره ی مظلوم و دوست داشتنی اش و مصاحبه های پر از سکوت و دلنشینش مرا مجذوبش کرد.چقدر اطرافیان بعد از مرگش از این آرامش او سواستفاده کردند و سعی کردند هنر های او را به خود نسبت دهند.از زبگنف پرایزنر (آهنگ ساز) که معتقد است بخش عظیمی از زیبایی کارهای کیشلوفسکی به او تعلق دار تا پسیه ویچ که گفت:کیشلوفسکی در نوشتن فیلمنامه هایش مشکل داشت و معمولا ایده ی اولیه و بیشتر کار های فیلمنامه را من انجام می دادم.کیشلوفسکی تنها ایده هایی در مورد بعضی از قسمت های فیلم ها می داد. و در نهایت ژولیت بینوش که در مصاحبه هایش می گوید اگر در آبی بازی درخشانی از او دیده می شود همه ناشی از هوش سرشار خودش است و کیشلوفسکی معمولا نمی توانسته به او منظور خود را برساند یا ضعف های بازیش را گوشزد کند....

                                                                                                   دیوید

امتیاز دهی وبلاگ به فیلم از ۱۰ نمره : ۸.۸

 دیوید : ۱۰            انیس : ۸.۸            سوشیانس : ۸.۵           کلی من: ۷.۹

 احتمالا اولین مخالفان سینمای آمریکایی یا همان هالیوود (Hollywood) جوانان چپ و ایده آلیست اروپایی بوده اند.همان هایی که روزگاری آینده را به گونه ی مارکس برای خود ترسیم می کردند و امپریالیسم را سد راه رستگاری بشر می پنداشتند.

زمانی بود که بیش تر روشن فکران اروپا اندیشه های چپی داشتند.نمی دانم نوعی مد بوده یا این که واقعا استدلال های این طیف تا حد زیادی دوست داران هنر را جذب خودش کرد.و این هنر دوستان روشن فکر شدند مخالف شدید هالیوود.هالیوودی که اساسش سرمایه و ثروت بود.اما این هالیوود ثروتمند طرف داران روشن فکر خیلی کمی داشت.این بود که در مقابل سینمای اروپا کم می آورد.سینمای اروپا غنی از فلینی (Fedrico Fellini ) و بونوئل(Luis Bunuel) و چندین کارگردان بزرگ دیگر بود و در مقابلش هالیوود هیچ سینماگر روشنفکری نداشت.

تا این که شخصی با نام وودی آلن (Woody Allen) پیدا شد....                                                    

                                                                                                     دیوید

امتیاز دهی وبلاگ به فیلم از ۱۰ نمره : ۷/۶

 دیوید : ۸/۷             انیس :  ۴/۵      سوشیانس : ۹/۶

  بعد از کلی جنجال که به وجود آمد در نهایت قرار شد بعد از اتمام جشنواره ی فجر در تمامی شهر ها,این جشنواره در مشهد شروع به کار کند.آن هم نه تمام و کمال بلکه حدود ده دوازده تا که اتفاقا سه تا از فیلم هایی که دوست داشتم حتما ببینمشان جزو این فیلم ها نبودند(پارک وی,سنتوری,رییس).حالا این که دلیل این تاخیر و تعداد کم فیلم ها چه بود خدا می داند.اول گفتند ارشاد شهر مشهد سر این قضیه به کلی مشکل دارد و نمی خواهد چنین اتفاقاتی بیافتد.اما بعد اعلام کردند بودجه ای برای این کار وجود ندارد(شهر مشهد.با این همه مسافر.با این همه منابع کسب درآمد چگونه امکان دارد برای این امر بودجه ای نداشته باشد؟)

  خلاصه با وجود همه ی این مشکلات و کمبود ها جشنواره ی فیلم فجر با فیلم خون بازی در مشهد شروع شد.من هم کاملا اتفاقی متوجه چنین چیزی شدم و اصلا انتظارش را نداشتم.

                                                                              دیوید

بار ها شده که به حقیقت فکر کردم.آیا حقیقت همان چیزی است که عیان است؟آیا هر آن چه که خبرگزاری ها و کتاب ها در مورد گذشته نوشته اند و می نویسند ممکن است دروغ محض باشد؟سال ها پیش وقتی مشغول خواندن کتاب پاییز پدر سالار اثر گابریل گارسیا مارکز بودم همین فکر به ذهنم رسید.که آیا آن چه را که می گویند و به ظاهر می بینیم حقیقت دارد؟آیا آن چیز هایی که از استالین و لنین و چگوارا برایمان گفته شده درست است؟و هزار سوال مشابه دیگر.انسان موجودیست که ذاتا به دنبال یافتن حقیقت است.برایش مهم است که واقعیت چه است.اما کار وقتی پیچیده می شود که اعتمادی به تاریخ نگاشته شده و گفته شده نداشته باشی ولی سخت دنبال حقیقت باشی.آنوقت است که حتی در مورد کوچکترین اتفاقات تاریخی دچار تردید می شوی.

                                                                                               دیوید

سیزده چهارده ساله که بودم سوالی بدجوری ذهنم را به خودش مشغول کرده بود:بعدش چی؟هرکسی را که گیر می آوردم این سوال را ازش می پرسیدم.بعضی ها که چپ چپ نگاهم می کردند و بعضی دیگر هم شروع می کردند به جواب دادن:خوب معلوم است دیگر.بعدش برزخ و بعدش قیامت است.بعدش هم اگر آدم خوبی باشی بهشت.من سوالم را دوباره تکرار می کردم.اینجا دیگر فرق نمی کرد که طرفم آدم با سوادی باشد یا یک فرد عامی.در هر صورت نمی توانستند جوابی برای سوالم پیدا کنند.مدت زیادی زندگیم را با همین سوال(و سوالات مشابه)زیر سوال بردم و کم کم داشتم به جریان پوچگرایان نزدیک می شدم(یا لااقل خودم اینگونه فکر می کردم)....

                                                                                        دیوید

مدتی قبل تصمیم گرفتم در مورد شاهکار استنلی کوبریک بنویسم و البته تصمیمم جدی بود.اما متاسفانه با مشکلات زیادی مواجه شدم.اول نشستم برای چندمین بار فیلم را نگاه کردم و برای صحنه به صحنه ی آن یادداشت هایی را بر روی کاغذی نوشتم.اما بعد از اتمام فیلم نتوانستم هیچ ربطی بین نوشته هایم پیدا کنم.دنبال چندین کتاب گشتم.بعضی هایش پیدا شد و اکثرش در دسترس نبود.یکی از اساتید دانشگاه در رشته ی ادبیات را گیر آوردم و در مورد نماد های مختلف سوال پیچش کردم.اما او هم نتوانست کمک زیادی به من بکند
بار دیگر فیلم را نگاه کردم.لذت می بردم.با این که می دانستم نادانسته هایم درموردش خیلی زیاد است....

                                                                                            دیوید

شاید غرور هرگز به ما اجازه ندهد که همه ی خواب هایمان را به درستی و صادقانه تعبیر کنیم وگرنه به عقیده ی خیلی از روانشناسان هیچ کس نمی تواند بهتر از خود شخص خواب هایش را تعبیر کند.خواب هایی که پر از عقده های روانی,سرکوب شدن توسط جامعه,نرسیدن به آرزوها,حسادت,نیاز های ج ن س ی و غیره است.هیچ وقت نمی شود که صادقانه با خودمان خلوت کنیم و به خودمان بگوییم که من فلان چیز را می خواهم.من به فلان کس حسودیم می شود.من می خواهم فلانی زیر دست من باشد و همیشه از من طلب کمک بکند...

                                                                                            دیوید

تقریبا دو سال پیش بود که فهمیدم درک و شعور آن قدر بالا نرفته که بتوان خیلی راحت در مورد موضوعات مختلف فیلم ساخت و از گزند بی احترامی ها در امان بود.درست همان زمانی که فهمیدم فیلم چشمان باز-بسته به عنوان یک فیلم پُ.ر.ن.و بین بچه ها دست به دست می شود و کمی بعدتر متوجه شدم رویاپردازان(ساخته ی برناردو برتولوچی-کاگردان بزرگ ایتالیایی) هم به همان سرنوشت دچار شده است.البته با دیدن این صحنه ها به رده بندی سنی برای دیدن فیلم ها هم ایمان آوردم.هرچند دیده ام کسانی را که ۲۳-۲۴ سال سن داشته اند اما رویاپردازان را با یک فیلم غیر اخلاقی  مقایسه می کردند....                                                                                                              

                                                                                         دیوید

سه - چهار سال پیش بود که عاشق شخصیت فروید و حرف ها و نظریاتش شدم.میدانستم چهره ی منفوری در بین عوام دارد برای همین کم تر نامش را بر زبان می آوردم.نمی دانم دلیل این شدت علاقه ی من به او چه بوده.شاید در سنی بودم که نیازها در من اوج می گرفت اما قدرت عقلی کنترل آن ها را نداشتم!
داگویل مرا دوباره یاد همان دوران انداخت.دورانی که قدرت غرایز از قدرت فکریم بیشتر بود و می توان گفت خوش شانس بودم که توانستم آن دوران را به سلامتی پشت سر بگذارم....

                                                                                            دیوید

دیدن فیلم زیبای امریکایی برای بار دوم مرا بر آن داشت که در موردش چیزهایی بنویسم هرچند کوتاه و ناقص
فيلمي كه به حق اسكار بهترين فيلم سال 1999 را از آن خود كرد.هرچند اسكار جديدا سوژه ای برای مدعيان روشنفكري شده و هركس كه مي خواهد ادعاي روشنفكري كند مشتي بر پيكر اسكار مي كوبد و دست هايش را به نشانه ي پيروزي بالا مي برد اما نبايد فراموش كنيم سال هاي نه چندان دور در همين مراسم فيلم هاي بسيار خوبي معرفی شده
همچون فيلم زيباي امريكايي كه توسط mendes ساخته شد و در سال 1999 جوايز بسياري را از آن خود كرد...

                                                                                        دیوید